Klasa VI

Muzyka

Polifonia, Homofonia

Polifonia:

Jednoczesne prowadzenie dwóch lub więcej równorzędnych, samodzielnych wobec siebie melodii (określanych też głosami), inaczej można określić to zjawisko jako „wielogłosowość"

To typ techniki kompozytorskiej, który rozwinął się w epoce renesansu, a następnie baroku. Jej mistrzem był Jan Sebastian Bach. Typowa forma polifoniczna to fuga, w której głosy imitują się wzajemnie, czyli pojawia się temat, (melodia) najpierw w jednym głosie, potem w głosach pozostałych w takiej samej lub podobnej postaci, a więc można powiedzieć, że chodzi tu o naśladowanie. Zwykle fugi są trzygłosowe lub czterogłosowe.

 Posłuchajmy:

https://www.youtube.com/watch?v=QfxkgSF7gxE

Homofonia:

Melodia, której towarzyszą akordy

Z greckiego homoios – jednakowy i foné – dźwięk.

Charakterystyczną cechą tej techniki kompozytorskiej jest prowadzenie melodii (tematu) i jednoczesne dodawanie pasujących do niej akordów. Większość znanych powszechnie piosenek, popowych i innych, to właśnie przykład homofonii. Melodia może być śpiewana albo grana na jakimś instrumencie (na przykład flecie), a akordy grane na innym instrumencie, takim, który pozwala na zagranie akordów, czyli na fortepianie, gitarze itp. Czasem też i melodia, i akordy są grane przez ten sam instrument – często tak komponowane są utwory na fortepian.

Homofoniczna muzyka istniała od dawna w historii, jednak jako technika kompozytorska najsilniej rozwijała się od końca XVI wieku, stopniowo zastępując polifonię, która jest w penym sensie jej przeciwieństwem, szczególnie dominując w epoce klasycyzmu, a także romantyzmu.

Posłuchajmy:

https://www.youtube.com/watch?v=_RgClsrWBLY

 


 

Logowanie

Kalendarz

No event in the calendar
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31